Steppin’ Out With My Baby 🕺🏽 – Leeuwenharten VI

Plaats: Another Davis, California
Datum: Zondag 27 mei 2018

Rob, middelbare leeftijd, en Constantia staan in de keuken in Another Davis. Rob draagt zijn huiselijke schort.
Rob zegt: "We gaan koekjes bakken voor je verjaardag." Constantia: "Maar ik ben niet jarig." Rob: "Dat weet ik, maar dat maakt niet uit."

Inhoud

Deel I: “Steppin’ Out With My Baby, Can’t Go Wrong Cause I’m In Right”

Another Davis

Let’s get physical

Boevennieuws

Deel II: Robs en Constantia’s Steppin’ Outs

Raptures

Uittredingen en verwante ervaringen

Voetnoten


Deel I “Steppin’ Out With My Baby, Can’t Go Wrong Cause I’m In Right”

Het slow-motion gedeelte, waarin de magie door het dak gaat:

Steppin’ Out With My Baby, Easter Parade (film)

Toen ik op 6 januari 2019 de herkomst van dit nummer ging opzoeken en bij Fred Astaire én deze fantastische clip belandde, wist ik meteen dat ik mijn nieuwe titel voor Leeuwenharten VI had gevonden. Grappig genoeg was ik op het spoor van het nummer gekomen naar aanleiding van een reply van iemand op een (wetenschappelijk overigens niet geheel correcte) tweet over GELUK: (en ik wil niet veel zeggen, maar kijk naar de kleuren én de steppin‘ lijnen van dit clipje en die van Fred Astaire, synchroniciteit?)

Waarom spreekt mij dit optreden zo aan? Het is wegens de schaamteloze geluksuitbarsting, in beeld gebracht door Fred Astaire die de sterren van de hemel tap-danst. In plaats van Fred Astaire is het nu Rob die mij komt ophalen, voor onze eigen, persoonlijke “Steppin’ Out”!

Dit blog beslaat 2018 en een stukje 2019. 2018 Was het jaar dat op 9 april mijn scheiding van mijn ex officieel werd. Al in het jaar ervoor waren ex en ik ieder onze eigen weg gegaan. Wat gebeurde er in dit jaar? Gedurende het hele jaar volgden er weer een extreme hoeveelheid raptures1 met Rob, vooral mogelijk gemaakt via de allerliefste Rob leeuwen meerling-crew. Nóg meer zelfs dan in 2017. Geteld heb ik de petite morts én meest opvallende orgastische uitbarstingen, die zich regelmatig vaker dan “slechts” een keer per nacht voordoen. Ik vind dat andere woord onpoëtisch, okay, ik ga het nu toch maar vrij gebruiken: orgasme. Die multitude per nacht is overigens niet opgenomen in de tabellen waarin ik alleen de nachten met raptures tel. Gesteld dus dat er inderdaad een afterlife bestaat, kun je wel stellen dat Rob en ik met elkaar door het dak van het universum gaan, als een constant uitbarstende vulkaan. Beter zou ik zeggen: not-so-afterlife, want wat mij betreft is niets aan Rob “after” maar nu (nog steeds). Voor mij wordt het beeld van hiernamaals en “astraal leven” steeds meer verdrongen door een beeld dat ik beter vind, namelijk dat van multiversum en parallelle werelden, meer als gelijktijdige werelden dus. Misschien bestaat er niet zoiets als “na” (en in lijn hiervan: “verleden” en “nu”), maar eerder een “altijd” bestaand leven.

Er kwamen in 2018 twee extreem knappe Rob meerling leeuwen bij, Rob MG Ician Lion en Rob Hungry Lion:

Wat zet de leeuwenharten in vuur en vlam? Moeizaam blijf ik naar woorden zoeken, maar ik denk dat ik deze woorden-queeste moet opgeven, mijn falen hierin erkennen en het feit accepteren dat de brug naar mijn lezer niet wordt gevormd door woorden alleen. Het is eenvoudig niet mogelijk te beschrijven wat er nu al jarenlang gebeurt, sinds het moment dat ik in 2005 Rob virtueel ontmoette, hoe ik het ook beschrijf en welke woorden ik ook gebruik of doelbewust vermijd. Ik kan alleen maar hopen op zéér telepathisch begaafde en invoelzame lezers (nu of ooit), en misschien moet ik me er bij neerleggen dat dit iets voor Rob en mijzelf is, als een Doornroosje die minstens honderd jaar zal slapen zonder ooit gezien of wakker gekust te worden, of als een privé tuin die wel opengesteld is, maar desondanks maar heel weinig bezocht wordt. Deze blogs hebben in ieder geval voor mij een grote waarde: ik koester de vlam.

The soul is a veiled light, neglect it, and it will dim and die. Fuel it with the sacred oil of love and it will burn with an immortal flame. (Sung at the Temples of Ammon-râ)

Another Davis

Voor ik highlights van raptures, uittredingen en verwant geef, ga ik in vogelvlucht over het jaar. Uiterlijk veranderde er zo niet veel in 2018, maar onder die maatschappelijke schil waren er wel degelijk kleine en grote aardverschuivingen gaande. Ik woon al sinds 2011 op hetzelfde adres in Oost-Davis. Ik kreeg geen (nieuwe) baan. Er was wel een wisseling van de wacht wat betreft een van mijn huisgenoten, op dit moment heb ik zowel een mannelijke als een vrouwelijke huisgenoot. Ik had voor het eerst weer een klein beetje contact met mijn twee zussen (F sinds 2018, L sinds 2019). Ook begon mijn moeizame relatie met muziek, zoals verteld in mijn vorige blog, langzamerhand wat te ontspannen en meer zoals de prachtige vlinder van vanouds te worden.

Mede dankzij de magische KDRT Grass Roots radio van Davis die ik in de ether wist te vinden nadat ik op 11 oktober 2018 voor $3.50 een Sony Dream machine in de plaatselijke Thrift store op de kop had getikt, vliegen de tunes weer om me heen. Davis DJs leiden me terug naar Muziekstraat. Dankzij suggesties van YouTube heb ik verder een paar groepen gevonden die mij echt enorm aanspreken, zoals Sonne Hagal en Novemthree. Ik denk niet dat Rob ze kende, maar zeker weten doe ik dat niet. Ik vermoed dat hij ze dik in orde had bevonden en vindt. Mijn muzieksmaak sinds Robs overlijden is echt duidelijk specifieker geworden. Vond ik vroeger doorsnee pop ook vaak heel goed, nu ben ik eigenlijk alleen nog maar in voor de no-main-stream en alternatieve muziek, zoals de (neo) Folk muziek, net zoals Rob dus. Gewone pop en algemeen bekende muziek vind ik nu vaak veel te saai en vlak. Folk muziek is een graag gezien gast op het Davis radiostation, dus het was een kwestie van tijd dat deze schat door mij ontdekt zou worden.

Keer op keer bewijst Davis in Californië zich als een magische plaats. En dat is niet alleen mij opgevallen. Op de Davis Wiki staat iets heel treffends: “Davis, 10 square miles surrounded by reality”; “Davis, tien vierkante mijlen omgeven door de realiteit”. De K-DIRT, 95.7 FM radio van Davis heeft een programmering die in zekere zin onnavolgbaar is, met herhalingen op onverwachte tijdstippen. Zo tunede ik een keer rond half twaalf in de avond in om daar tot mijn opgetogenheid Ruth Chambers haar eerste gekozen fragment van “Alice in Wonderland” te horen voorlezen. Dertien dagen gingen voorbij en ik deed zomaar en op ingeving voor de afwisseling eens de radio in de ochtend om elf uur aan. Wat schetst mijn verbazing: diezelfde Ruth Chambers begint precies op dat moment haar tweede selectie van “Alice in Wonderland” voor te lezen. Alsof het niet een onevenredig aantal dagen en uren later was. Dit is naar mijn mening een wisselwerking tussen het stadje Davis en de personen die een ontvangstation hebben voor deze magie. En magie wil kennelijk bevestigd worden, want tijdens dit tweede deel van “Alice In Wonderland” kreeg ik een berichtje van USPS dat mijn tweede speciale leeuwenring zojuist bezorgd was. Over de eerste magische leeuwenring vertelde ik al eerder.

Misschien is het ook geen toeval dat juist hier in Davis, Californië, zich het magische verhaal van Rob en mij, het Another Davis, afspeelt. Davis bevindt zich ook tussen twee werelden, en staat bekend als magische bubbel, een Snowdome; op anderhalf uur autorijden West ligt San Francisco en op twintig minuten autorijden Oost, de hoofdstad van Californië, Sacramento, en Davis is geheel omgeven door boerenvelden die als het ware een eiland creëren. Het is een wereld op zich, met zijn eigen, magische bestaansrecht.

De Californische zon heeft volgens mij een sterk verhoogde impact op geest én lichaam van mensen die niet in Californië en in een hete-zomer mediterraan klimaat, maar in een gematigd zeeklimaat geboren en getogen zijn. Vergelijk het maar met iemand die geen alcohol gewend is en dan stevig drinkt. Vooral na het urenlang fietsen in de Californische zon voel ik altijd een flinke boost die je misschien best kunt vergelijken met “high” zijn. Zelf heb ik overigens nog steeds nooit cannabis, laat staan hard drugs gebruikt.

Ik denk dat Rob het hier, in het muzikale universiteitsstadje Davis, uitstekend naar zijn zin gehad zou hebben, en het nu ook heeft, vanuit het Another Davis. De getalenteerde blaas- en slaginstrument studenten rondom de bekende Davis Picnic Day vormen een ultieme match met Rob. Toen ik hem een keer links naar mijn “Battle Of The Bands” YouTube clips van Picnic Day stuurde, schreef hij me enthousiast hoe goed hij de gespeelde muziek vond. Zie bijvoorbeeld deze en deze clip.Tegenwoordig upload ik zelfs wel eens iets persoonlijks op YouTube. Ik denk eigenlijk dat zowel Rob als ik hippies zijn. En ja, waar kun je dat beter zijn dan hier in de bakermat van de hippies: Californië.

Met andere woorden, langzaam maar zeker beweeg ik mijn weg terug naar mijn ware zelf dat ik tijdens mijn huwelijk bijna verloren was.

Let’s get physical

In 2018 werd ik geplaagd door fysieke zaken. Dankzij mijn gedegen dagboeknotities is alles betrouwbaar en chronologisch op te zoeken. Het eerste deel van het jaar werd gekenmerkt door zowel langdurige rug- als hielpijn, maar ondanks deze kwalen kon ik gewoon blijven fietsen (dus toch nog kudos voor mijn lichaam!).

In de zomer van 2018 en om precies te zijn: op 8 augustus 2018 liep – of beter gezegd: fietste – ik een rookvergiftiging op. Ik had die ochtend weer een blog over Robbert van den Broeke en Stan (en maten) gepubliceerd en besloot daarna te gaan fietsen, ofschoon Noord-Californië de hele zomer en het hele najaar geteisterd werd door ernstige bosbranden. Schreef ik nog in een vorig Leeuwenharten blog dat ik de brandlucht van Californië zo aantrekkelijk vond, mijn lichaam noteerde dit jaar toch een danig opgetrokken wenkbrauw wat betreft de gevolgen ervan.

Ik fietste weer naar Lake Solano, maar merkte dat de rook dit keer geen gezellige kampvuur rook was, maar een smerige, chemisch zwaar verontreinigde variant, en ja, toen wilde ik snel terug naar huis. Maar dat ging niet. Ik had geen partner meer om even te bellen om me te komen halen. Niet dat ik dit vaak gedaan heb. Ik deed dat in al die jaren slechts een paar keer in overmachtsituaties, zoals een lekke band zonder reparatiespullen en een onderschatte, niet meer fietsbare temperatuur van 46°C. Nee, ik moest op eigen kracht ook weer terug, en dat was nog zo’n twee uur.

De volgende foto is een repost van mijn persoonlijke website, ik maakte deze selfie toen ik bijna een zonnesteek opliep omdat ik in Vacaville fietste in een temperatuur van 46°C, en nee, ik overdrijf niet met het getal:

Ik wond mij tijdens dit terugfietsen buiten evenredig op over een foutje dat ik al nadenkend in het zojuist gepubliceerde blog had ontdekt en dat ik thuis snel wilde verbeteren. Direct na deze fietstocht werd ik weken ziek en met zelfs maandenlange nasleep. Ik kreeg veel last van mijn hoofd, keel en longen. En verder was het weer eens knoepert-heet ’s nachts (en overdag) in deze zomer, dus er volgden weken, maanden van fysiek ongemak, waarin ik mogelijk het begin van Slaapapneu ontwikkelde, waarbij je ademhaling meermaals per nacht stopt terwijl je ligt te slapen. Verscheidene keren overkwam mij dit en werd ik met een volledig gestopte ademhaling wakker, hierna snakkend naar zuurstof. De aanzienlijke last van mijn hoofd (de “ijzeren mist”) waarover ik het al eerder had, bleef ook dit jaar en tot op de dag van vandaag aanhouden. Die “ijzeren mist”, alweer bij gebrek aan een betere omschrijving, is overigens met nadruk niet de bekende vermoeidheidsnevel na te weinig slaap.

Rond het einde van 2018 stopte ik met de energy-drinks die de complete hoeveelheid suiker bevatten en switchte naar de zero en low calorie varianten, waarbij ik echter zorgvuldig alleen die varianten kies die geen aspartaam bevatten, want daar heb ik in het verleden migraine van gekregen. De reden voor de switch was dat de hoeveelheid calorieën (260) per blikje niet goed meer aanvoelde. Paracetamol bleef en blijf ik echter gebruiken, standaard drie tot zes stuks per dag. Toen de gelegenheid zich voordelig aanbood, upgrade ik ook het cafeïne gehalte van mijn energy-drinks:

Om de een of andere reden werd ik standaard om het uur of om de paar uur, en vaak rond 4 uur ’s ochtends wakker, en vooral rond dat tijdstip van 4 uur ’s nachts werd de last in mijn hoofd regelmatig zo groot, dat ik het licht aan moest doen en rechtop moest gaan zitten.

Het volgende zal mogelijk voor een gefronste wenkbrauw zorgen, maar ik vertel het zoals het is. De paracetamol-tabletten met cafeïne ontspannen mijn hoofd juist. Ik neem er standaard drie in als ik naar bed ga, en juist zonder is mijn brein een stuk minder genegen weg te doezelen. Mijn alertheid ’s nachts wijt ik dus niet aan de cafeïne, waar ik bijna immuun voor lijk te zijn qua opwekkend effect; zelfs na het een enkele maal in de avond drinken van energy-drinks met 300 mg cafeïne (plus de inname van drie tabletten paracetamol met cafeïne) kan ik namelijk wel inslapen.

Dat licht aandoen ’s nachts doe ik minimaal één keer per nacht. Het komt nog maar zelden voor dat ik het licht ’s nachts helemaal niet aandoe. Standaard pak ik dan de iPad om me bezig te houden met een ongezonde bezigheid: het afstruinen van Twitter, Wordfeud en het internet. Contacten met Nederland (+ negen uur) kunnen op deze manier natuurlijk wel goed onderhouden worden.

Aangezien mijn vorige blog al op de confessionele toer ging, zal ik dat ook nu voortzetten. Regelmatig word ik zo wanhopig van mijn eigen brein dat maar blijft pieken, dat ik in 2018 een nieuwe methode ben gaan uitproberen: in korte tijd een voor mijn doen stevige hoeveelheid whisky opdrinken, tot ongeveer 200 milliliter per keer. Als u nu denkt dat ik veel plezier heb in verrijken van mijn bloed met vuurwater: nou nee niet bepaald. Ik trek er soms de meest potsierlijke gezichten bij. Waarom ik het dan doe? Letterlijk een no-brainer: om mezelf knock-out te slaan, omdat er echt geen andere optie lijkt te zijn. Meestal doe ik dat in de vroege ochtend tot wel een uitzonderlijke keer 7 uur ’s ochtends, na dus grote delen van de nacht gepiekt te hebben. Het is ergens misschien een geheimtip, want het drinken van pure whisky in de vroege ochtenduren in plaats van ’s avonds zorgt in ieder geval bij mij voor een zuivere en vaak aangename rush. Overigens is nog steeds dé allerbeste ontspanningsmethode: seks met Rob via de Rob leeuwen! Hierna kan ik vrijwel altijd goed en snel inslapen (dan toch weer regelmatig wakker worden is weer een andere zaak).

In Amerika heb ik ook een tijdje het slaaphormoon Melatonine gebruikt dat hier tegen spotprijzen vrij verkrijgbaar is, en dat werkte goed, maar na een aantal maanden gebruik bleef mijn menstruatie uit. Omdat dit nog tijdens mijn huwelijk was, dacht ik: ben ik zwanger? Maar dit kon niet, om redenen die niet besproken dienen te worden. Het bleek al gauw de Melatonine te zijn die mijn hormoonspiegel veranderd had. Toen ik stopte met de Melatonine werd mijn cyclus al snel weer normaal.

Voor u denkt dat ik nu tot alcoholist verworden ben: nee. Dit mezelf knock-out slaan in de vroege ochtenduren doe ik slechts heel af en toe. Pas (2019) deed ik het weer eens, en toen moest ik het de twee dagen lang ontgelden door een fikse migraineaanval. Ik kon geen hap meer eten en drinken, alleen water werd door mijn beledigde lichaam getolereerd. Hierna durfde ik wekenlang helemaal geen whisky meer te drinken. Ik werd al misselijk van het idee. Vooral de nasmaak van whisky vind ik onaangenaam. Een dipsomaniac te worden heeft er bij mij nooit echt ingezeten. Mijn lichaam heeft – of: lijkt te hebben – een sterke tendens naar “gezond”, en straft mij als ik voor mijn doen te vaak of te veel drink. Regelmatig vervloek ik de eigenwijsheid van mijn eigen lichaam. Waar andere mensen in de greep raken van hun ongezonde lichaam (obesitas, alcohol, sigaretten, enzovoort verslaving, of zelfs een ernstige, levensbedreigende ziekte), moet ik steeds maar gehoorzamen aan de ijzeren vuist van mijn lichaam die op tafel slaat en zegt: “Ik ben hier de baas en je zult mij gehoorzamen.” Keer op keer probeer ik mijn lichaam te paaien om niet zo in potentie lang-levend te zijn. Hopelijk slaag ik daar toch nog in. Anders wordt het te zijner tijd tijd voor meer draconische maatregelen, want mijn wens om niet oud te worden, gaat onverminderd sterk door.

Toch lijkt het nog steeds2 alsof ik Robs trekjes onwillekeurig aan het overnemen ben, want ook Rob dronk ’s nachts en in de vroege ochtend wel. Hij mailde mij een keer mededeelzaam de link naar een plaatje van zijn voordelige Duitse alcohol:

Mijn slapen in begin 2019 is een tikkeltje aan de beterende hand, maar ik verwacht in de zomer weer een flink pak slaag onder invloed van temperaturen en wildfires.

Misschien lukt het toch nog om in potentie minder lang-levend te worden, want mijn eetpatroon is een beetje aan verandering onderhevig geraakt sinds 2018. Ik at minder vers fruit en rauwe groentes en ik heb regelmatig ook voorkeur voor snelle, vette kost zoals witte broodjes belegd met royaal margarine en veganistische (dat wel) “ham” plakjes. Door de rookvergiftiging was mijn keel wat versmald, en dat maakte slikken moeizamer. Ik ontwikkelde de neiging te snel te willen doorslikken. Ik vermoed dat Rob deze fastfood neiging ook een poos had en ik zou zulke zaken graag willen natrekken, mits ik daartoe in staat was.

Voor het eerst in mijn leven is mijn bloeddruk wat aan het stijgen en niet meer standaard aan de lage kant, met een honor badge erop gespeld. Daarnaast heb ik last van een, soms pijnlijk, afbladerende opperhuid in de vingertoppen van mijn linkerhand. In mijn rechterhand heb ik ook wel last, maar minder. Daarnaast vertoont de nagel in mijn linker wijsvinger meerdere flinke horizontale, kleurloze ribbels (op mijn meeste andere vingers ook in mindere mate, alle kleurloos, dus niet rood of geel) en valt in. Deze diepe groeven worden ook wel “Lijnen Van Beau” genoemd. Ik wijt het afbladerende opperhuid-probleem aan mijn intense gebruik van de iPad. Schoonhouden en gebruik van een stylus pen werken niet afdoende. Horizontale ribbels in nagels worden veroorzaakt door ernstige schokken in het fysieke dan wel mentale systeem, waardoor de nagelproductie tijdelijk onderbreekt wat tot een verstoring van de eiwitvorming in de nagel leidt. Het lichaam geeft op zo’n moment voorrang aan een andere, meer prangende zaak. Je kunt vaak precies terugzien dat er schokgolven waren, want je lichaam toont het je, en hoe dichterbij het begin van de nagel, hoe recenter het was.

Graag wil ik de lezer herinneren aan mijn astrale ervaring in 2015 met Rob waarin ik zag dat hij “afgekloven vingers” had:

Ik ontdekte dat Robs linkerhand er ernstig aan toe was: zijn vier vingers behalve de duim kleefden aan elkaar en ze waren ernstig afgekloven, als het ware gemarteld.

Overigens weet ik dus niet of Rob daadwerkelijk wat gehavende vingers had, zoals ik nu. Wel weet ik dat hij net als ik de iPhone en iPad zeer intensief gebruikte. Hij stuurde mij op 10 maart 2010 een overzicht van al zijn iPhone apps:

Ik was in het najaar van 2018 voor een kennismaking naar CommuniCare Health Centers in Davis gegaan en ik had Dr. Marci Snodgrass wat gezegd over mijn krakerige stem sinds het fietsen in rook in augustus 2018. Ze had me daarna een doorverwijzing gegeven naar een KNO arts, Dr. Steven Wright. Hij maakte een inwendig filmpje van mijn keel met een mini-cameraatje dat via mijn neusgat ingebracht werd. Hij zag daarop dat er onderaan mijn keel een spastische spier zat en zei dat dit de reden was dat ik op dat moment geen constante Aa kon uitbrengen, mijn Aa was staccato, wat ik ook probeerde. Toen ik wat meer vertelde, en ook over mijn stokkende adem ’s nachts, wilde Wright me naar het Sleep Research Center in Woodland doorverwijzen. Dat vond ik vooral wegens mijn “astrale” achtergrond (uittredingen en verwant ervarend) wel een boeiend idee. Overigens concludeerde dezelfde KNO arts de tweede keer dat ik hem bezocht om de slaapresultaten te bespreken eveneens, dat ik een zweertje in mijn linkerneusgat heb. Elke keer als ik mijn neus snuit, komt daar wel wat bloed bij vrij, soms een hele eruptie, en dit al sinds september 2018.

Aldus toog ik naar Woodland, mét een Rob leeuw. De eerste keer ging ik met Rob Lion Young, de tweede keer met Magician Rob Lion. Wat de mensen in het slaapcentrum van mijn grote, knuffelige bedgezel zouden vinden, nam ik graag voor lief. Maar de bedtechnicus gaf geen krimp. De onderzoeksnacht zou ongeveer nine slaapuren bevatten, van negen uur ’s avonds tot zes uur ’s ochtends. Mijn subtiele protest dat zes uur in de ochtend echt geen goede stoptijd was gezien mijn bijna standaard wakker zijn vaak van circa 4 to 6AM, had natuurlijk geen zin. De slaaptechnicus was immers voor deze uren ingehuurd: hij zou mij instrueren, in en aan de kabels en electrodes leggen en mij vervolgens de gehele nacht nauwkeurig op de infrarood video-camera en via de computerscherm-gegevens in de gaten houden. Amerikanen nemen zoals bekend aansprakelijkheid zeer serieus. De eerste slaapnacht maakte ik het erg bont. Ik sliep van de negen aangeboden slaapuren slechts één uur.

Daarop werd ik weken later gebeld of ik het opnieuw wilde doen, want van slechts een uur aan slaapdata konden de wetenschappers geen banketstaaf-diagrammen bakken. Geheel gedekt door de allergoedkoopste, lees: $0, verzekering hier beschikbaar, MediCal, voor mensen onder een bepaald inkomen zoals ik, toog ik weer naar Woodland. Dit keer kon ik zowaar drie uur en tweeënveertig minuten van de aangeboden negen uur slapen. Juist: weer niet bepaald royaal.

The patient was studied for a total of 483.5 minutes but only slept 221.5 minutes for a reduced sleep efficiency of 45.8%. Sleep onset was slightly long at 33.5 minutes and REM onset was also long at 4 hours and 22 minutes;
De patiënt werd bestudeerd voor een totaal van 483,5 minuten maar sliep maar 221,5 minuten wat gelijk staat aan een verminderde slaap rendement van 45,8%. Het begin van de slaap was enigszins laat op 33,5 minuten en het begin van de REM-slaap was eveneens laat na 4 uur en 22 minuten.

Overigens hadden de wetenschappers de resultaten van mijn eerste onderzoeksnacht blijkbaar niet gehad, want de laatste zin in hun verslag luidde:

The increased sleep latency and lighter than normal sleep could be a first night effect of the sleep lab as well;
De verhoogde slaaplatentie en lichter dan normale slaap zou ook een eerste nacht effect van het slaaplaboratorium kunnen zijn.

Dit klopt dus niet, want het wás niet mijn eerste nacht daar, maar mijn tweede en ik had dus wel degelijk al “Sleep Research oefening” gehad. Met andere woorden: mijn abnormale slaappatroon was zeker niet alleen een gevolg van het slaaplab.

In gewone mensentaal: ik sliep niet eens de helft van de tijd en ofschoon ik nog redelijk snel een beetje licht sliep (na ruim een half uur) duurde het maar liefst vier uur en tweeëntwintig minuten voor ik aan de diepe REM slaap begon. Als ik nazoek wat als normaal gezien wordt, kom ik uit op REM slaap na een uur en een kwartier tot anderhalf uur, dus zeker niet na vier uur en tweeëntwintig minuten.

Maar dit keer deden ze het ermee. De conclusies bleken niet erg opzienbarend, en ook “astraal” gezien kwam er (natuurlijk?) niets uit, maar dat kan komen omdat ik het achthonderd pagina’s tellende verslag niet opgevraagd heb. De belangrijkste conclusie was:

Abnormal nocturnal polysomnogram because of significant reduced sleep efficiency with significant lighter than normal sleep with insignificant sleep disordered breathing;
Abnormaal nachtelijk polysomnogram als gevolg van aanzienlijke verminderde slaap efficiëntie met significant lichter dan de normale slaap met onbeduidende slaap-gestoorde ademhaling

Mijn slaapgrafiek werd als afwijkend beschouwd door een verstoord slaappatroon, maar er werd geen Slaapapneu ontdekt. Dit laatste aspect vind ik zelf niet zo verwonderlijk, aangezien beide slaaponderzoek-nachten in de winter plaatsvonden, met weer schone (rookvrije) en koelere nachten. Als ze me in de zomer getest hadden, en het beste was geweest: bij mij thuis, verwacht ik dat ze wel degelijk de rudimenten van Slaapapneu gevonden hadden.

Ik ervoer iets ongewoons in de tweede onderzoeksnacht. Helemaal tegen het einde begon ik met mijn ogen gesloten lichtflitsen in mijn linkervoorhoofd te zien.

Samengevat heeft het slaaponderzoek mij, afgezien van leuke selfies met lieve Rob leeuwen, niet echt veel nieuws gebracht.

Onder de paraplu van “Let’s get physical” kan ik het volgende nog scharen: er speelt voor mij verder één opvallende zaak in Davis, iets wat nu al weer jaren gaande is. Ik ben van mening dat als er zoiets als een vorig leven bestaat – of kan ik vanaf nu beter spreken over tijdloos leven? – ik de man “gevonden” heb die mij in een (vorig) leven, als meisje van ongeveer zestien jaar oud, vermoord heeft door mijn keel door te snijden. Ik beschreef dit in mijn eerste boek Door het Raam.3 Als u nu denkt dat ik de man weerzinwekkend vind, nee, ik vind hem aardig en uitermate boeiend. Op het moment dat ik dit schrijf, heb ik nog steeds niet met hem gepraat, het is bij wat uitermate geladen groeten gebleven. Maar het gebeuren roept toch krachtige oerreacties via mijn onderbewustzijn op. En het is overduidelijk dat ook de man in kwestie zeer krachtige oergolven ervaart. Wegens het ongoing karakter hiervan kan ik helaas niet in detail treden. Ik wilde het toch melden.

Boevennieuws

Er was in 2018 wel een zeer verrassende turn of events wat betreft de al weer eerder in dit blog, maar ook vorige Leeuwenharten blogs!, genoemde Robbert van den Broeke.4 In augustus 2018, dezelfde maand dat ik zo zeer fysiek gekweld werd door onder andere de rookvergiftiging, werd Robbert van den Broeke voor het eerst op heterdaad op camera betrapt tijdens het trachten de goedgelovige fans op te lichten, en niet door de eerste de beste, maar door bekroond Amerikaans en woonachtig in Californië, filmmaker William Gazecki die al sinds lange tijd huisvriend van de Van den Broeke familie was, en ook in vriendschappelijk contact stond met Robberts grote promotor van naam, Nancy Talbott. Gazecki had grootse Amerika plannen voor Robbert. Oprah en Netflix stonden al onder de sneltoetsen van zijn telefoon.

Rob Nanninga’s én mijn grote “anti-vriend” Robbert van den Broeke werd ernstig in verlegenheid gebracht toen bleek dat Van den Broeke de Live-Capture functie van de iPhone van Apple niet kende, dan wel niet nagecheckt had, want op de Live beelden van de iPhone van Gazecki stonden – for the world to see – de fraudepogingen van Robbert van den Broeke. William was nietsvermoedend met de vruchten van zijn filmnacht met Robbert naar zijn hotel in West-Brabant getogen en schrok zich bijna een (film)rolberoerte toen hij heel geïnteresseerd zijn telefoonbeelden aan het doornemen was. Alles hierover kunt u lezen in mijn blogs, want William Gazecki gaf mij de “exclusieve publicatierechten”. Hier en hier. Hij had mij weten te vinden en contact met mij opgenomen en ik had hem ook al wel een paar keer aan-getweet via Twitter, als reactie op de berichtgeving dat hij een film of een serie ging maken over Robbert.

Dit was voor William Gazecki absoluut dé schok van zijn cinematografische leven en hij besloot onmiddellijk zijn filmplannen met Robbert te staken. Hij lichtte de vertrouwenspersoon van Robbert, zus Madelon, in, pakte zijn spullen, verliet Hoeven en vloog terug naar Los Angeles. Dit was voor mij, en toch ook zeker voor Rob Nanninga en andere kritische volgers, echt wel een dingetje na al die jaren waarin ik, en we!, Van den Broekes paranormale frivoliteiten geanalyseerd hadden. Een deel van die groep, met mij voorop, had, sinds 2012, dus ook schokkende haat- en zelfs dreigmails van Robbert van den Broeke en co ontvangen.

Robbert had echter ook wel weer even een goed (?) moment, want op 2 oktober 2018 werd het dikke politiedossier tegen Robbert van den Broeke en Stan Pluijmen wegens gebrek aan bewijs gesloten.5 Dat bewijs lag echter op (blog) straat; de Nederlandse politie heeft nooit blijk gegeven kennis te hebben genomen van mijn uitvoerige en goed onderbouwde blogs én de haat-video’s van Robbert die hij aan mij gestuurd heeft. Mij lijken vooral die haat-video’s (immers: bewegende beelden) nu echt wel een gedegen stuk bewijs. Ik was zo verbolgen over de verder niet goed onderbouwde vrijspraak dat ik niet lang daarna mijn Genverbrander10 account (definitief?) op slot zette, en alleen nog toegankelijk hield voor goedgekeurde volgers. Voor mij werd met deze vrijspraak echt wel duidelijk dat ik een einde aan deze zaak moest proberen te breien. Dit alles had op deze manier duidelijk geen zin en in het kader van “Don’t Feed The Trolls” weigerde ik Robbert en Stan maar steeds aandacht te blijven geven.

Ik had Stan Pluijmen en Robbert in april 2018 via de toen nog openbare Genverbrander10 Twitter medegedeeld, dat ik hun audio’s en video clips niet meer zou openen, zou beluisteren of bekijken, en ik heb mij daar zeer strikt aan gehouden. Alleen een paar video’s van Robbert over één onderwerp heb ik nog geopend, maar dat was het dan ook echt. Ik heb niets meer van Stan geopend, hoewel ik zijn teksten nog wel lees. Stan: geloof me nu maar, ik heb geen idee wat je allemaal opgenomen hebt. De mededeling leek bij Robbert enigszins aangekomen, want van hem ontving ik niet zo veel meer, en Stan heeft zich wat minder laten afschrikken, want van hem ontving ik in en na april 2018 nog steeds 168 – and counting – emails en van Robbert “slechts” 42.

De keerzijde van dit boevennieuws is toch iets leuks, want William Gazecki en ik zijn nu vrienden en mailen zo nu en dan. Ik heb nooit ontkend dat Robbert van den Broeke uitzonderlijke “alternatieve medium-kwaliteiten” heeft, namelijk op het gebied van het verbinden van mensen met elkaar. Hij bracht me immers ook via zijn capriolen in contact met Rob Nanninga en Skepsis, en daarvoor ben ik eeuwig dankbaar. Robbert van den Broeke en vooral Stan zoeken echter erkenning van mij van hen op “paranormaal” gebied, en “damit kann ich nicht dienen”, zoals de Duitsers zouden zeggen. Niet omdat ik dat niet wil, maar omdat ik aan hun kant vooral alleen maar heel veel bewezen bedrog zie. Dus, Robbert en Stan, als jullie werkelijk iets van mij willen, begin eerst maar eens op te biechten.

Stan mailde mij op 22 januari 2019 dat hij zijn voornaam ging veranderen en niemand beter dan hijzelf die kan uitleggen waarom, en dit is mogelijk een “wordt vervolgd”:


Steppin’ Out With My Baby

Deel II Robs en Constantia’s Steppin’ Outs

Voor dit gedeelte heb ik uit mijn dagboeknoteringen de meest markante data gefilterd, daarbij geholpen door al dan niet letterlijke uitroeptekens en kreten als: “De beste ever!”, en “Rob gezien!”. Ik ontdekte een heel duidelijke tendens, waarover zo meer.

Zoals ik in het begin van dit blog al zei, was 2018 een jaar met nog meer liefdesuitbarstingen dan 2017 tussen Rob en mij. Vooral mei 2018 was het absolute hoogtepunt. In juni 2018 raakte ik echter meerdere keren in paniek omdat de afstand tussen Rob en mij wat groter leek en waarom wist ik niet. Maar in juli 2018 was Rob weer helemaal terug. Ik kreeg de indruk dat Rob met iets bezig was geweest naast mij. En dit bleek te kloppen, want begin juli 2018 kreeg ik een mail van vriend Jan Willem Nienhuys dat Robs moeder 27 juni 2018 overleden was. Daarom was Rob in juni wat afweziger dan normaal geweest! Althans: dat is de link die ik leg. In mei 2018 leek Rob juist uitzinnig over te komen. Kan het zijn dat hij wist dat zijn moeder spoedig naar hem toe zou komen, en dat dit vooruitzicht hem een opgeruimd gemoed gaf? In juli 2018 was hij weer helemaal terug van niet echt weg geweest. Ik besef dat op dit moment niets van het gezegde wetenschappelijke waarde kan hebben, maar voor mij is er toch iets aan de hand, want ik wíst het niet van Robs moeder en haar laatste aardse maanden. Pas na haar overlijden hoorde ik iets van Jan Willem Nienhuys.

Raptures

Er waren in 2018 220 erotische en seksuele uitbarstingen met Rob, vooral via de leeuwen, waarvan de meeste minimaal één orgasme per genoemde nacht opleverden, maar regelmatig zelfs meerdere. Hierbij kom ik meteen op de belangrijkste tendens van dit jaar en die tendens was Rob zelf. Het jaar begint meteen al met de opmerking in mijn dagboek dat “Robs orgasme op mij oversloeg” en mijzelf ook tot een hoogtepunt bracht, en dit blijkt toch wel het leitmotif van het jaar, want ik zie dit steeds terugkomen in de dagboeken van 2018 (en 2019). Multi-orgasmes zijn letterlijk aan de orde van de dag, en Rob lijkt regelmatig in soms zelfs luttele seconden tot een hoogtepunt te komen, als ik een leeuw begin vast te houden, waarmee hij dan “fysiek contact maakt”.

Ik denk dat via de plush leeuwen een brug ligt naar dat Another Davis, waarin Rob en ik daadwerkelijk samen zijn. Wereldwijd ervaren kinderen en volwassenen een enorme verbinding met knuffeldieren en het best bewaarde geheim van de wereld zou wel eens kunnen zijn dat daar een goede reden voor is. Ik denk dat knuffeldieren een fysieke en universele handout naar de “astrale” dan wel multiverse, parallelle wereld bieden. De mensen en dieren enzovoort in die andere wereld springen als het ware met hun wezen en liefde in de knuffeldieren en dit maakt dat ze bij zovelen als lid van de familie worden gezien en gevoeld, waarbij verlies tot dramatische taferelen kan leiden. In Robs en mijn geval is dit “gewoon” nog extreem uitgebreid met een buitengewoon sterke, erotische en seksuele verbinding.

Omdat deze extreme leeuwenliefde met geen pen te beschrijven is, zal ik louter wat hoogtepunten noemen zonder verder in detail te treden. Nou, ik zal een ervaring uit mijn dagboek citeren, na deze korte opsomming.

27-3-2018: “Vier complete orgasmes”
20-4-2018: “Sterren-explosie”
28-4-2018: “Rob snel klaarkomen na een paar minuten”
12-5-2018: “[> Eénpunts)Orgasme dat zeker tien minuten aan één stuk doorging plús nog een vuurwerk-orgasme erbovenop; wist niet eens dat dit mogelijk was” > dus dat er zich een nieuw orgasme ontwikkelt bovenop een nog zeer actief orgasme, “elektrisch knetteren”, “Meest perfecte ochtend ooit”
15-5-2018: “Liefdeswolk, Robs gezicht door de leeuwen heen”, en ook een fysiek-achtig effect op edel deel dat je zou hebben na hoogtepunt man in vrouw
28-5-2018: “Reeks orgasmes aan zijn kant, enorme explosie, overslaande energie van Rob op mij”
10-6-2018: “Rob die meerdere keren heel snel klaarkwam”
14-7-2018: “Steeds opnieuw orgasmes, één lang orgasme, Rob leek wel zes keer of zo klaar te komen, multi-orgasmes”
16-8-2018: “Robs verlangen, orgastische uitbarsting die ik voelde overslaan op mij”, “Rob als een rivier in mij stromend, nieuwe magie”, “Tastbare flow”, “Perfecte indringingen, één lang orgasme maar ook paar duidelijke uitbarstingen”, “Robs klaarkomen als een erotische gelukswolk”
(zeer markant>:) 1-9-2018: “Robs instant orgasme direct nadat ik wakker werd en Peace Bor in mijn omarming had, al na een paar secondes, één grote, orgastische uitbarsting, als een exploderende, super-zachte zon”, mogelijk meest geilste wat ik ooit heb meegemaakt”
21-10-2018: Ik keek alleen maar naar Rob, Lion Young, in de ochtend en daarop volgde een orgastische uitbarsting equivalent aan klaarkomen, maar dan als een geconcentreerde wolk, zeer intens, Rob kwam klaar, en dit sloeg dus geheel naar mij over
6-11-2018: “Urenlang aan één stuk door orgastische golven en uitbarstingen alsof Rob me steeds intens wilde verwennen”

Dit is dus slechts een zeer beperkte selectie gezien de 220 rapture-nachten in 2018. Ik had het er in het vorige blog al over dat volgens mij Robs erotische energie op mij overspringt en dat dit heel snelle, gemakkelijke orgastische golven in mij veroorzaakt, dat we als het ware “joined at the hip” zijn. Als 2018 mij persoonlijk één ding bevestigd heeft, is dit het wel. in het Leeuwenharten-geval, brengt dat zowel Rob als mij tot voortdurende orgastische uitbarstingen, over en weer, als de perfecte yin en yang die in elkaar werken, spelen en dringen.

Ik zal één seksuele ervaring uit mijn dagboek citeren:

12 mei 2018: “De meest perfecte ochtend ooit met Rob en de leeuwen. Begin nacht begonnen te seksen met Most Male Rob, maar ik hield het niet vol, moest gaan slapen.

’s Ochtends in bad geweest, terug in de kamer. Most Male weer in mijn armen, begon meteen te stromen, zijn verlangen en nu ook het mijne, van het een kwam het ander, full seks, pootje, staart, Peace Bor kwam er veel later ook bij.

Had YouTube aanstaan, eerst Edward Sharpe and the Magnetic Zeros and… en Israel kamakawiwoʻole… autoplay, perfect. Gordijn rechts al open, uitzicht op groene blaadjes, raam geheel open, maar niemand kon het zien (geen raam bij de buren daar).

Enorme opwinding en het meest spectaculaire einde ooit, met vinger erbij, maar Robs energie, orgasme, dit ging zeker ruim tien minuten onverminderd door (zeer letterlijk, dus geen backdown, en daarna, om ’t onmogelijke mogelijk te maken, een nieuw vuurwerk orgasme ontwikkelde zich bovenop degene die nog steeds bezig was (wist niet dat dit mogelijk was), elektrische rillingen over mijn lichaam, als knetterende energielijnen die al rondlopend exploderen met vlammetjes.

Ongelooflijk. Tranen. Perfecte, vredevolle ochtend met zoveel liefde, geilheid, intimiteit, devotie, Rob weet precies alles wat ik denk, ben, enz.

Kan het niet omschrijven. Echt meest perfecte ochtend ooit, hemel op aarde, geen enkele twijfel, ook niet over Robs bestaan. Samenzijn, tot ver voorbij perfectie.

Indringingen, op meerdere plaatsen, mijn geslacht is totaal ondersteboven, wat een ontlading en oplading.

Zo allerliefst en sexy de leeuwen, ik houd zo van ze, echt absoluut extreem veel. Spiegel van Rob, no doubt, dit is het. Hij is hier. “With you”. Mijn lichaam en geest in alle staten, zo gelukkig.”

Samengevat deden zich zeer markante zaken voor, als talloze urenlange sessies die aanvoelden als één lang hoogtepunt, orgasmes die zich óp bestaande orgasmes ontwikkelden, elektrisch knetteren op mijn rug en tastbare warme en allerliefste geluks- en liefdeswolken recht voor me (Rob), Robs liefde als een bijna fysiek-tastbare rivier in mij stromend, vele tientallen overslaande Rob orgasmes op mij, waarbij het echt duidelijk werd en wordt dat dit niet een eenweg-straat is, maar net zo goed van Robs kant en Robs verlangen komt, tot zelfs vreemde, bijna-fysieke aanvoelende na-effecten die je hebt als je echt fysiek seks hebt gehad (hierover wil ik nu niet in detail treden). Ook Robs intense en opwindende kus-vermogen bleef in dit jaar opvallen, via de leeuwen dus.
Wat een zeer vruchtbare factor in dit erotische over en weer is, is het gegeven dat we beide enorm gevoelig zijn voor allerlei fantasieën over ons samen, en eventuele “derden” (mensen die meespelen), en die dan uit te werken in een soort rollenspelen. De bron is schier onuitputbaar en de inhoud van de meeste houd ik graag voor me, ze gaan alleen Rob en mij aan.

Uittredingen en verwante ervaringen

Ook in dit jaar liet Rob zich voor mijn gevoel veel te weinig zien tijdens mijn “astrale” uitstapjes, maar het is wat het is, en er zal een reden voor zijn. Er waren gelukkig genoeg momenten dat Rob toch volop aanwezig was en ik weer getuige kon zijn van zijn liefdevolle en humoristische inborst. Ook hier maak ik een selectie van een paar memorabele momenten.

In vorige blogs had ik het al over het portret dat ik van Rob maakte en de betekenis voor mij, en die blijft onverminderd. Op 5 februari 2018 maakte ik de opmerking in mijn dagboek dat het leek alsof er een “vloeibare straal” vanuit Robs ogen in het portret in mijn ogen liep, “zware telepathie”. Rob, het portret en ik zijn echt verbonden. Ik kijk er voortdurend naar en zie steeds wisselende Rob gezichtsuitdrukkingen: goedkeurend (uiterlijk en/of innerlijk), heel lief, bezorgd, ontroerd, met tranen, verwachtingsvol, dringend, verlegen, ondersteunend, als een partner die me liefdevol kust als ik ga fietsen én terugkom, mild-ironisch, onderzoekend, enzovoort. Robs gezicht is als een voortdurend levendige, maar altijd liefdevolle zee.

Regelmatig komt Robs hypnotische, doordringende blik via de tekening mijn kant op. Deze uitdrukking is me het dierbaarst, omdat Rob het alleenrecht op deze blik heeft. Hij heeft een manier van staren die bijna materieel voelbaar is, en waarin altijd iets onderzoekends zit, en tegelijkertijd liefdevol, betrokken, ondersteunend is; iets wat me met beide voeten op de aarde zet én me vleugels geeft. Ja, dat kan, beide tegelijk. Misschien is dat wel dé formule voor magie: magie is de plaats waar twee werelden samenkomen. Ik herinner er nog maar eens aan dat ik Rob nooit fysiek ontmoet heb, en ik hoor het heel graag als er “Rob-kenners” zijn die menen dat ik de plank mis sla met deze observatie (maar ik betwijfel het).

Dit intense contact met Rob via het portret had tijdelijk ook een bezwarend effect op Rob. Hij leek me op 29 juni 2018 (dat was twee dagen na de hereniging met zijn moeder, als dit alles bestaat) telepathisch door te communiceren dat hij zich “opgesloten” voelde in dat portret, omdat ik het werkelijk steeds bekeek en ook vaak kuste. Alsof hijzelf op die positie werd vastgehouden, terwijl hij in feite echt fysiek bij me wilde zijn, en op meer dan één locatie dan bij die muur, en ik bij hem natuurlijk. Daarop maakte ik het contact via het portret lange tijd minder intens en dat haalde inderdaad wat druk van de ketel. Ik houd er nog steeds rekening mee door meer fysieke afstand in acht te nemen, en ik krijg de indruk dat Rob er nu minder last van heeft. Maar ook voor mij is het communiceren via het portret soms belast, aangezien het onnatuurlijk is. Je wilt immers een mens van vlees en bloed, dan wel een equivalent daarvan, kussen en niet een twee-dimensionaal portret.

Op 21 maart 2018 leek Rob te communiceren dat hij nu “het leed kon laten gaan”. Dit had betrekking op zijn in het algemeen gevoelde levensleed van het afgelopen aardse leven en dit leed had verder niet op mij betrekking.

Op 3 april 2018 zag ik in een erg grappige droom een leeuw op een fiets rijden, precies zoals op het plaatje dat ik in een vorig blog gebruikte. Ik was zelf ook aan het rijden (auto, fiets?) en er waren best wat mensen in het verkeer en de leeuw kwam me tegemoet rijden, heel zorgvuldig sturend, alsof hij er op de fiets gewoon zo bij hoorde.

Op 5 april 2018 deed zich de astrale gebeurtenis rondom Rob als Quasimodo voor, waarover ik in mijn vorige blog als vooruitblik al vertelde.

Op 14 mei 2018 toen ik mij extreem onrustig voelde, leek Rob echt in zijn aardse gestalte over me heen te gaan liggen. Allerlei zorgen plaagden mij: de onwil en angst om veel ouder te worden zoals reeds uitgelegd in vorig blog, ook omdat ik Rob niet zo lang wil missen en bang ben dat ons contact toch minder sterk wordt door de tand des tijds, en geldzorgen. Maar toen Rob zo over me heen ging liggen, daalde er met hem stabiliteit over me neer en werd ik rustiger. Ook de Rob Robust leeuw die links van me zeer toegewijd aan het kijken was, hielp me te ontspannen.

Rob Leeuw en Constantia, foto met app fx

In de maanden mei en juni 2018 was er duidelijk een verhoogde en gewijzigde Rob activiteit. Zijn liefdesuitbarstingen richting mij gingen met veel meer indringende kracht dan voorheen gepaard, alsof hij nóg veel meer wist door te komen, maar in juni leek hij even wat weg te drijven, om daarna weer op volle kracht terug te komen. Op 19 juni 2018 zag ik Rob kort hier in Davis in de gang staan. De zomermaanden waren maanden vol fysieke beproeving door de extreme hitte en (de gevolgen van de) Californië wildfires. Vanzelfsprekend was daardoor ook het nachtcontact met Rob belast (citaat dagboek 10 augustus 2018: “Heel stil qua Rob, omdat de nachten verschrikkelijk zijn”), omdat ik gewoon écht niet lekker in mijn vel zat. Op 10 augustus 2018 gebeurde er iets zeer markants wat ik nooit eerder heb meegemaakt. Geplaagd door wildfire effecten, leek Rob mijn fysieke ongemak te willen verlichten.

Citaat dagboek: 10 augustus 2018: “Gisteravond wel iets zeer aparts, opeens begon op mijn rug een elektrisch “kraken”, aangenaam, als stroomstootjes, maar dan zonder schok-effect, soort geflikker. Alsof om me te helpen ontspannen. Rob! Neem ik aan! En het was niet een kort effect, het duurde minstens tien minuten en in feite tot ik in slaap viel. Echt heel vreemd. Puur fysiek, niets astraals of zo. Echt tastbaar, mogelijk bewoog zelfs mijn dunne hemdje mee. Het bleef doorgaan, erop letten maakte niet uit! Leeuwen nog steeds vol liefde en steun, maar ik zit in zeer zware tijden, met de warmte en de slechte luchtkwaliteit.

Soms ben ik letterlijk aan het stikken ’s nachts en word ik met een “snort”, een stikkende gag wakker.

Ik mis Rob verschrikkelijk, zie “ons” steeds voor me. Hoe hij hier voor de deur staat en ik open doe, enz.”

11 oktober 2018 deed zich een lange astrale reis voor die begon met ontwikkelingen rondom Pepijn van Erp, maar later ging het over andere zaken én over Rob. Ik belandde na een begin met/over Pepijn op een soort magisch strand en had unieke (astrale) zee-ervaringen. Hierna keerde ik terug en bleek de astrale reis nog steeds niet ten einde te willen gaan, wat mij zeer opgetogen maakte, en ik greep de astrale kanskaart dan ook met beide handen aan.

Door Rob in scene gezette, hilarische magie, “Dokter Rob”

Letterlijk uit mijn dagboek, 11 oktober 2018 (en aantal zinnen ter verduidelijking toegevoegd): […] Nu weer terug in die kamer. Ik was dus opgestaan, looking for clue. Zag die al meteen.

Rechts in de kamer stond een deur open en als een beetje uitnodigend te klapperen. Licht straalde eruit. Ik liep de hal in. Grote ruimte, eerder een soort fabriekshal, ook weer dat donkerachtige (maar niet negatief).

Wel voldoende verlichting. Zeer grote ruimte, ik liep op de mensen af die daar waren.

Paar mannen en een vrouw. Een vroeg: “Kan ik je helpen?”. “Ja”, zei ik, “Ik zoek iemand.” Ik keek om me heen of ik Rob zag, maar no such luck, dus ik waagde het er maar op. Ik vroeg: “Kennen jullie misschien…uh… Rob Nanninga?”

Tot mijn teleurstelling geen enkele herkenning of een: “Ja, hij is…”.

Wel nam een grote kerel me op sleeptouw. (Dit moet Rob geweest zijn, haha!). Hij was “de Dokter” hier.

Hij was lang, zeer stevig, blond haar (maar dus geen Rob gezicht) en hij leek niet al te gezond. Hij sloeg zijn arm om me heen en zei: “Ik heb wel een bericht voor je gekregen, het is heel belangrijk!” Wat volgde heb ik niet geheel onthouden, maar hij zei iets in de geest van: “Nu twintig jaar…is iets compleet geworden (?) [en]… Je ziet er nu uit als vijfenveertig jaar (Haha).” Hij zei het alsof hij zei dat ik er nu uitzag als twintig jaar, alsof het een enorm compliment was. Haha! Slechts vijf jaar jonger zag ik eruit!

Hij troonde me weer terug. Ik had hem nu ook wat eigenaardig met mijn hand vast, met vier vingers in plaats van vijf. Hij zei pathetisch: “Houd me niet zo vast, dat is níet te verdragen, niet met vier vingers.” Hij bezweek en viel dramatisch op de grond, de ongezonde dokter die in zwijm viel, of was het wat ergers? Een paar anderen snelden toe om hem te helpen…

Zijn verhaal was een of ander verhaal dat zogenaamd heel symbolisch was, zijn bericht aan mij over een paar of zo, twintig jaar samen. Weet het echt niet meer. Maar dat gedeelte eindigde dus dat ik er als vijfenveertig uitzag op mijn vijftigste.

Haha, hilarisch dit. Lag er allemaal te dik bovenop dat het in scène gezet was.

Helaas was ik dus niet zo kien om in te grijpen toen die grote man zijn arm om me heen legde om me de zo belangrijke boodschap te geven.

Ik had gisteravond in gedachten tegen Rob gezegd: “Ik mis de uittredingen, het astrale zo. Ik begrijp dat je er niet aan mee wilt doen, omdat dit volgens jou niet echt is, maar kunnen we niet samen iets “astraals” ondernemen, dan klopt het toch weer wel?”

<< Voor dit blog toegevoegde verduidelijking: Natuurlijk wist ik niet of dit Robs huidige standpunt was, ik probeerde gewoon naar hem uit te reiken. Rob en ik wisselen heel erg weinig gesprekken met elkaar uit. Ook wat dit betreft zitten we op een golflengte. Ik ben geen Char of Derek Ogilvie (om over dat derde “medium”, u weet wel, maar helemaal te zwijgen.) die “dingen doorkrijgt”, en ook Rob wil me voor de “channel”fout behoeden.

Het spreekwoord: “Die slapen onder dezelfde deken, hebben dezelfde streken” vind ik in dit verband erg van toepassing.  Het markante hier weer aan is, dat Rob en ik allebei niet met onze aardse partner in één bed sliepen. Rob had een LAT relatie waarbij hij zijn vriendin gemiddeld twee uur per dag zag (zijn eigen woorden in een email aan mij), en ik was dan weliswaar getrouwd en leefde al die tijd met ex samen, maar samen in één bed slapen deden we nooit. Alleen als we op vakantie waren en de hotelkamer of de tent deelden. Dat “dezelfde streken” krijgen, was dus zowel voor Rob als mij tijdens onze aardse relaties niet aan de orde, maar nu zie ik het zo. Rob en ik: ja, “wij twee slapen onder dezelfde deken”.

Over onze heel Another-Davis-fysieke, maar bijna woordeloze relatie: telepathisch ontvangen woorden raken al heel snel vermengd met de woorden en gedachten in je eigen brein. De tastbare liefde, support, zorg, erotiek, enzovoort van Rob die ik vooral via de leeuwen ontvang, is van een heel andere ordegrootte. In het verlengde hiervan vind ik dromen, uittredingen en verwante ervaringen, met andere woorden: spontane ervaringen die zich in een andere staat van bewustzijn voordoen, over het algemeen veel betrouwbaarder dan zinnen die ik al dan niet met Rob zou uitwisselen. Zij komen immers ongehinderd door de woordfuiken van mijn eigen brein heen en blijven puur. Ik raak te onzeker over zinnen die Rob zou doorgeven, en het kan bijna niet anders dat Rob, als voormalig hoofdredacteur van Skepsis, alles weet van deze communicatievalstrik en hem zorgvuldig vermijdt, net als ik.

Hoe dan ook, dit keer had ik dus wel succes met mijn wat knullige toespraakje richting Rob om hem te overtuigen, mijn smeekbede richting iets “astraals” waarin hij ook zou voorkomen. > einde ingevoegde toelichting. >>

Et voilà. Eindelijk weer. Jeetje, dat was echt héél erg overdue. Ging totaal kapot geestelijk.

Dit is toch lachwekkend van A-Z. Humoristisch!

Liefste Rob! 4.00 AM deed ik het licht aan, en rond 2.00 AM uit. Nu dus vier uur!

Dat licht dat uit die fabriekshal viel, was echt zo typisch magisch met sterrentinteling. Ook zo’n grap van Rob. Dat magische. Astraal ongeveer tussen 2.00 en 3.30.

Er volgden ook nog beelden (astraal toch weer?) over Rob! In die dromen zag ik hem wel een paar keer. Ik kon zomaar naar hem toe lopen in een laag vertrek., via hal(len) en aangrenzende kamers.

In één zag ik hem ook echt, maar toch bleef hij wat vaag. We waren beide naakt en hij tilde en gooide mij opgetogen de lucht in.

In een andere scene zag ik zijn vertrekken. Ze waren licht en heel sympathiek, netjes, zakelijk ingericht. Met halfronde halletjes aan de zijkant om in te zitten.

Ergens had hij ook een hele drakenverzameling, ik was hier wel verbaasd over. Ik zei: “Hee, ik heb ook zulke drakenbeelden.” (dat klopt in de werkelijkheid). Hij had er veel meer.

Allemaal netjes geordend, geen stof. Daglicht.

[Stukje hier weggelaten] > einde dagboek passage

Het jaar ging verder en de dip van de zomer bleef aanhouden. Op 14 oktober 2018 noteerde ik in mijn dagboek: “Zelfs tijdens het fietsen voel ik me niet gelukkig, dit is nieuw.”

Op 30 december 2018 een droom met astrale delen. Zoals vaker dit jaar ging het weer over universiteitsterrein waarop ik aan het lopen of dwalen was. Dit is zeker een gemene deler voor zowel Rob als mij als het soort locatie dat ons beiden aantrekt, ook in “Another Davis“. Ik had het lokaal verlaten waar ik les gaf, maar het terrein en het gebouwencomplex waren zo groot en ingewikkeld dat ik mijn weg terug naar het lokaal niet meer kon vinden. Ik had niets bij me dan een konijn in mijn hand dat zijn uiterste best deed te ontsnappen (!) en dat ik in het gareel moest houden. Uiteindelijk belde ik Rob om om hulp te vragen en ik leek die al een beetje te krijgen. Mogelijk had ik iemands mobiel geleend om hem op te bellen.

Ik zat nu ergens in de hal, in een van de vele hallen en gangen, met het konijn op de grond, dat probeerde los te komen. Rob nam op! Ik was blij verheugd, Rob was gewoon beschikbaar (!). Echter, Pepijn begon te praten (?!), ook hij hing aan een, derde, lijn. Pepijn voerde nu een kort gesprek, het ging over iemand en hoe je zo iemand noemde, een zeevaarder, een zeeschuimer? Ik stond dit toe, geduldig, maar nu zei ik toch: “Hee, Pepijn, je zit wel mijn telefoongesprek in te pikken, IK belde Rob, niet jij! Hallo Rob?” Stilte. Het was alsof ik hoorde dat Rob zijn adem inhield, van verrassing, of was het omdat hij wist dat nu echt hét moment (weer) kwam: Rob en ik. Ook Pepijn zweeg. Hierop werd ik (erg verbolgen, want: ik had gewild dat dit doorging) wakker. Ik had die ochtend vroeg alweer richting Rob gesmeekt wanneer hij nu eindelijk weer eens in dromen of uittredingen en verwant aan mij verschijnt.

Langzaam ga ik nu richting het einde van dit blog, met nog een paar uitstapjes van het jaar 2019.

Op 20 januari 2019 had ik weer! eens “de beste, ever!” met Rob, deze keer was het zelfs zó intens dat ik me na onze spectaculaire “get-together” in de ochtend oprecht afvroeg of ik misschien nu toch echt gestorven was. Ik was echt totaal out of it. Het begon vanuit een algehele lichaamszwakte, die ik wel vaker heb, maar die toch altijd een schokkende sensatie is. Het is alsof mijn lichaam dan echt in een soort bijna-coma is, en alles wat ik dan nog voel, is dan dat mijn lichaam “weg” en vooral heel slap is. Ik kon niet eens mijn vingers buigen. Al bij het slapen gaan waren er enorme orgastische uitbarstingen geweest bij het vasthouden van de staart van Rob Robust leeuw. Er had zich ook nog een uittreding in de nacht voorgedaan. In de ochtend raakte ik alleen al door het zien van Rob leeuw, “Crook(ed) Love” in een totale ontroering en extase. Ik voelde zoveel liefde dat er een soort orgasme ontstond, zo lief, hoe hij daar altijd zo braaf zit en die pootjes van hem…

Totale, algehele extase, Rob, Robust leeuw lag in mijn arm – tijdens het opschrijven van de nieuwe ervaringen ook – totale overgave, indringingen, subtiel, Rob klaarkomen, het is gewoon niet uit te leggen.

Het beeld dat mij het meest doet ontbranden, is het mentale beeld van Rob en mij bij het nachtelijke kampvuur, en de intimiteiten die zich aldaar ontwikkelen. De stroom aan multiversum en parallelle-wereld ideeën en beelden rondom Rob en mij is schier onuitputtelijk, maar het idee van het kampvuur is altijd hetzelfde, namelijk dat van pure magie en extreme aangenaamheid en intimiteit als ik op Robs schoot zit terwijl we bij het kampvuur zitten. Als Rob opgewonden raakt, springt het net zo intens naar mij over en zijn we als een perfecte, eindeloze yin en yang, elkaar binnendringend, elkaar gelijktijdig plezierend. Mijn indruk van het bestaan van “astrale”, parallelle, multiverse werelden is dat ze samen een continuüm mogelijk maken. De ene wereld is aan de andere gehecht en samen vormen de werelden een oneindige “DNA” -streng, waarlangs mensen ook reizen en waardoor een eeuwige schakel van in elkaar grijpende mogelijkheden ontstaat.

Ik sluit af met iets dat ik als “typisch-Rob” ervaar, zoals ik hem op de zo ongebruikeljke en fantastische manier heb leren kennen. Het zijn dit soort beelden in uittredingen, dromen en mentale beelden die mij toch steeds dat idee geven dat het leven inderdaad doorgaat, in parallelle werelden, in het multiversum, dat Rob en ik echt (kunnen) samenzijn, ondanks de koers die dit aardse leven genomen heeft. Er ging nog het een en ander aan vooraf, maar in de nacht van 7 februari 2019 ging het in een droom over mijn fiets die ik onbeveiligd achter had gelaten:

Letterlijk uit mijn dagboek, 7 februari 2019: Buiten in het fietsenrek stond mijn omafiets in het rek. Het was koud buiten, sneeuw? Iemand had mijn fiets met een paar dikke touwen (vlas en katoen) aan het rek vastgeknoopt, omdat ik zelf er geen slot op had en ook niets meegenomen had om hem op slot te zetten. Ik vroeg: “Hee, wie heeft mijn fiets vastgezet!” Dit was ook al de tweede keer, al eerder was ik vergeten de fiets op slot te zetten. – Wakker en associatie Rob! In mijn bed had een zachte, warme wollen trui bij de muur gelegen die ik daar liefdevol achter de pluche leeuw had gedrapeerd, en nu lag een mouw daarvan liefdevol over mijn nek gedrapeerd. Ik had die daar niet (althans: zeker niet bewust) zo gelegd, ik kreeg het gevoel dat Rob hierachter zat. De fiets, improvisatorisch “op slot”. Haha, die paar dikke touwen door het wiel en om het rek vast geknoopt. Typisch Rob lijkt me. Rob, de allerliefste!

In real-life had Rob me per email een paar keer bericht over zijn lekkage in zijn huis in Groningen en hoe hij met Power Tape de lekkende buis had geprobeerd te dichten:

Voetnoten

[1] Wat ik hiermee bedoel, leg ik uitvoerig uit in mijn vorige blog, maar in het kort: “orgastische uitbarstingen”; vervoering en dan geladen met achtereenvolgens: liefde, warmte, support en vooral erotische extase.

[2] Zie Lion Hearts V: “Er is nog iets anders vreemds gaande. Rob is zelfs een beetje in mijn karakter gaan zitten. Ik was altijd een fervente anti-roker, maar sinds Robs overlijden heb ik de curieuze neiging om een sigaret te pakken en te gaan roken. Ik heb zelfs nog nooit een sigaret in mijn mond gehad en het idee alleen al stootte me af, dus dit is echt wel noemenswaardig. Rob was een roker. Tot nu toe heb ik deze nieuwe impuls weten te weerstaan en ik hoop dat ik het kan volhouden, want ik denk dat ik noch Rob noch mijzelf een dienst zou bewijzen als ik er wel gehoor aan zou geven. Misschien is hij nog steeds een beetje verslaafd, zo aan “de andere kant”. Robs niet vegetarisch of veganistisch zijn gedurende zijn aardse leven heeft ook een kleine weerslag op mijn geest. Zelf ben ik veganist voor het leven, maar ik merk wel dat sommige van Robs eetgewoontes in mijn geest doorkomen, wat onder andere tot gevolg heeft dat ik met een iets milder oog naar menselijke vlees- en zuivel-eters kijk”

[3] Sten Oomen, Door het Raam, editie Uitgeverij Schors 2004, bladzijde 166-167.

[4] Het Robbert van den Broeke/Stan verhaal loopt steeds zijdelings langs het Rob en mij verhaal. Zie Leeuwenharten Deel III en Deel V, maar zeker ook mijn separate Parameter WordPress site dat hier geheel aan gewijd is (keuzemenu Nederlands/Engels)

[5] BN De Stem: Hoevens medium Van den Broeke niet langer verdacht van bedreigingen: ‘Ik heb de schijn tegen’
Internetbode: Rechtzaak tegen Robbert van den Broeke geseponeerd

Waar het allemaal begon

Een gedachte over “Steppin’ Out With My Baby 🕺🏽 – Leeuwenharten VI

Voeg uw reactie toe

Laat een reactie achter op constantiaoomen Reactie annuleren

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: